Road to Perdition

Νεκρική Πυρά

Έρμαιο της εξουσίας, Ιντερλούδιο 2ο (Τζιν Τόνικ)

“Χριστέ μου, Χριστέ μου, Χριστέ μου…”

Τον ακούω να ψελλίζει καθώς τρέχει λαχανιασμένος. Ο κακόμοιρος μπάσταρδος έχει ξεχάσει ότι δεν είναι ανάγκη να αναπνέει πλέον.

“Χριστέ μου, Χριστέ μου, Χριστέ μου…”

Σα να ψέλνει βιαστικά. Το ποδοβολητό του ακούγεται σε όλη τη γειτονιά αλλά λογικά δε θα τραβήξει προσοχή. Όλοι εδώ γύρω έχουν συνηθίσει να ακούνε τέτοια ταραχή. Απλά τους νανουρίζει πλέον. Τον βλέπω να στρίβει σε ένα σοκάκι ενώ ο θόρυβος της μηχανής από πίσω του πλησιάζει. Από την ταράτσα που έχω κουρνιάσει βλέπω τον προβολέα να προηγείται της μηχανής που στρίβει και τον καταδιώκει. Το ποπκορν μου λείπει, τόσο ανάλγητος είμαι.

Διασχίζω την ταράτσα βιαστικά αλλά αθόρυβα (όχι σαν τον βλάκα εκεί κάτω που θέλει να ξεσηκώσει τη γειτονιά) και γέρνω από το περβάζι για να μη χάσω τίποτα. Δεν είναι ότι είμαι ματάκιας, απλά να…όλα αυτά γίνονται για ένα σκοπό και πρέπει να δώσουμε και λίγη σημασία στη λεπτομέρεια να πάρει ο διάολος! Ο μικρός παραπατάει στην πλαγιά και τρεκλίζει, χάνει 3 βήματα. Μέγα λάθος μικρέ, δεν παίζεις κυνηγητό εδώ. Η άλλη παίζει μαζί σου, εσύ δεν έχεις τέτοια πολυτέλεια. Καγχάζω ελαφρά γιατί αισθάνομαι σαν βλέπω βίντεο του National Geographic με έντομα που αλληλοτρώγονται. Έτσι είναι και αυτοί οι δύο, μία απέθαντη αράχνη και μία νεκρή μύγα που κουνάει υστερικά τα πόδια και τα φτερά της. Κανείς ποτέ δε θέλει να πιστέψει ότι ήρθε το τέλος.

Ψηλαφίζω το σακάκι μου και ελέγχω ότι πήρα μαζί μου την κάμερα για ογδοηκοστή φορά. Είμαι νευρικός και έχω λόγο. Τι λόγο; Δική μου δουλειά.

Η μηχανή στρίβει μέσα στο σοκάκι και επιταχύνει, προκαλώντας τον σαματά τον ίδιο. Κρατάω μία σημείωση να φωνάξω τη Σερίφη αν χρειαστώ ποτέ κάποιον για διακριτική δουλειά. Όπως ας πούμε να ανατινάξω ένα γιαλοπωλείο. Η κοκκινομάλλα θα χρησιμοποιούσε και μπαζούκα για να ανοίξει ένα βάζο. Ο μικρός γυρνάει να δει τον διώκτη του και τρομάζει ακόμα περισσότερο. Τι τό’ θελες; Όποιος σκατά και να ήταν, δε θα σε χαροποιούσε, σκάσε και τρέχα. Όχι ότι θα κάνει διαφορά, η μηχανή κλείνει ήδη την απόσταση. Αμέσως πριν τον πατήσει, προλαβαίνω να δω το πρόσωπό της γεμάτο ικανοποίηση. Μα το Θεό, η γκόμενα χύνει να πονάει τον κοσμάκη. Πουτάνα.

Κατεβαίνει από τη μηχανή και σέρνει τα πόδια της μέχρι το πεσμένο κουφάρι του μικρού νόθου που κοπανιέται να σηκωθεί. Βγάζω τη κάμερα από την τσέπη μου και την ανοίγω όσο υπολογίζω πόσα κόκκαλα πρέπει να έχει σπάσει ο μικρός, βλέποντάς τον να προσπαθεί να σηκωθεί αδέξια, σπασμωδικά. Χάνω το λογαριασμό καθώς η άλλη φτάνει από πάνω του και απλώνει το χέρι της να τον σηκώσει. Ο μικρός ψελλίζει τις κλασσικές ασυναρτησίες.

“Τι θες, τι σού’ κανα, άσε με! Δε σε ξέρω!”

Σε ξέρει αυτή μικρέ. Πρώτα έθαψε το γονιό σου και τώρα ήρθε για σένα. Ο νόμος δεν κάνει διακρίσεις, ειδικά ο δικός της. Σημαδεύω με την κάμερα και τραβάω μερικές, χωρίς φλας. Χίλια ευρώ την πλήρωσα την πουτάνα και ιδού ο λόγος. Καλές πόζες, η Σερίφης σηκώνει τον “παραβάτη” με το ένα χέρι και του ρίχνει μερικές στο στομάχι σαν ορεκτικό. Σαδίστρια πόρνη. Τον γυρνάει και πάει από πίσω του και τον πιάνει κεφαλοκλείδωμα. Μου παίρνει μερικά δευτερόλεπτα να καταλάβω αν τον δαγκώνει ή τι διάολο του κάνει. Ξέρει ότι δε μπορεί να τον μαχαιρώσει γιατί δε θα του κάνει τίποτα και δε μπορεί να τον πυροβολήσει γιατί κάποιος θα φωνάξει την αστυνομία και κανείς δε γουστάρει απρόσκλητους στο πάρτι του. Ακούω ένα βουβό τρίξιμο και ανατριχιάζω. Η σιχαμένη τραβάει το κεφάλι του από τους ώμους του, προσπαθεί να το ξεκολλήσει. Αποκεφαλισμός με ωμή δύναμη. Έλεος, η γκόμενα παίρνει βραβείο. Ο μικρός σφαδάζει, προσπαθεί να την διώξει από πάνω του, να τη χτυπήσει, μάταια. Ακούω την πνιχτή κραυγή του και υποθέτω ότι τώρα έχει πέσει στο Κτήνος. Ναι μικρέ, η φρενίτιδα είναι ακριβώς αυτό που θα σε βοηθήσει τώρα.

Εντάξει, το παραδέχομαι. Είμαι ματάκιας.

Το μουνί δεν πτοείται, συνεχίζει ασυγκίνητη με αρκετή δύναμη να αγνοήσει τους σπασμούς του νόθου ανάμεσα στα χέρια της. Τραβάω μερικές ακόμα φωτογραφίες με τον μικρό χωμένο ανάμεσα στα βυζιά της να λυσσάει και να γαβγίζει και αυτή να μορφάζει και να πασχίζει σα να βγάζει ένα τεράστιο φελλό. Με μία τελευταία προσπάθεια και ένα αηδιαστικό τρίξιμο, το κεφάλι του ξεκολλάει και ο μικρός περνάει στην ιστορία. Το κεφάλι του κάνει ένα γδούπο καθώς πέφτει στην άσφαλτο και κυλάει δίπλα στο πτώμα του. Να κάτι που δεν ξέρουν πολλοί: Όταν ένας από μας πεθαίνει, το πτώμα του τρώει στη μάπα όλα τα χρόνια της αθανασίας του. Αν ήταν μεγαλύτερος θα σάπιζε αμέσως, μπορεί και να γινόταν σκόνη με τη μία. Αυτός εδώ όμως ήταν φρέσκος, και αυτό σημαίνει ότι η κυρία θα πρέπει να κάνει την καθαρίστρια. Λίγο Ζιπέλαιο και ένα σπίρτο δίνουν τις τελευταίες πινελιές και ο μικρός κηδεύεται σα Βίκινγκ χωρίς τη γαλέρα.

Αλλά η ξαφνική θέα της φωτιάς εκεί που δεν το περίμενα με ξαφνιάζει και με κάνει να αντιδράσω. Η πουτάνα με παίρνει χαμπάρι και γυρνάει το βλέμμα της προς τα πάνω και με βλέπει καθώς γυρνάω να φύγω. Την ακούω να σκαρφαλώνει ταχύτατα και έχω δευτερόλεπτα μόνο να αντιδράσω. Ευτυχώς, όταν φτάνει στην ταράτσα έχω ήδη γίνει καπνός. Υποθέτω θα βρει την κάμερα αλλά μπορεί να την βάλει στον κώλο της μιας και τα νεκρά δάχτυλα δεν αφήνουν αποτυπώματα. Αν είναι παρατηρητική θα με δει να χάνομαι στον ορίζοντα με την κάρτα μνήμης στο στόμα μου, μία νυχτερίδα μέσα στη νύχτα.

Αντίο Τζιν Τόνικ, σύντομα θα μάθεις τι συμβαίνει όταν είσαι καριόλα για πολύ καιρό και όλοι σε μισούν.

Comments

P1llgr1m P1llgr1m

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.