Road to Perdition

Θεία Κοινωνία

Έρμαιο της εξουσίας, Ιντερλούδιο 3ο (Ζείδωρος)

“Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς,
αγιασθήτω το όνομά Σου,
ελθέτω η Βασιλεία σου,
γενηθήτω το θέλημά σου
ως εν ουρανώ και επί της γης."

Δέκα μήνες, δύο βδομάδες και τρείς μέρες.

Έρχεται χειμώνας. Μπορεί να έχει έρθει ήδη, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω διαφορά. Πέρισυ τέτοια εποχή θα φόραγα τα ζεστά μου για να μη με πιάνει το κρύο. Πάντα κρύωνα εύκολα. Τώρα ο καιρός δε με πειράζει, κρυώνω πάντα αλλά με ένα μουδιασμένο τρόπο που δεν τρυπάει το δέρμα. Μόνο την καρδιά.

Πριν κάποιες ωρες άκουγα κίνηση και θόρυβο, αφουγκραζόμουν μέσα από τους τοίχους του υπογείου. Ο ναός είναι σε πολυσύχναστο μέρος. Οσο περνάει ο καιρός ξυπνάω και νωρίτερα και χαίρομαι να τους ακούω, αλλά δεν τους βλέπω. Οταν κλείνει ο ναός και φεύγει ο πάτερ Μελέτιος για τη νύχτα είναι ήδη αργά και δεν κυκλοφορεί κόσμος στο δρόμο και εγώ δεν τολμάω να βγω να τους βρω. Τουλάχιστον, όχι μέχρι τώρα.

“Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον,
και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών."

Δέκα μήνες, δύο βδομάδες και τρείς μέρες νεκρός.

Δεν τρώω, δεν πίνω, δεν ανασαίνω, δεν ελπίζω. Όταν πρωτοξύπνησα βρισκόμουν στο νέο μου σπίτι στο υπόγειο. Δίπλα μου ήταν ένα σκυλί, νεκρό. Δεν ήξερα τι μου συνέβη, δε θυμόμουν τίποτα. Η πόρτα που με χώριζε από την υπόλοιπη εκκλησία ήταν παλιά και κλειδωμένη. Μου πήρε δύο μέρες να την ανοίξω. Μέχρι τότε είχα όλο το χρόνο να πανικοβληθώ, να ανακαλύψω ότι δεν είμαι ζωντανός, να κλάψω και να αποδεχτώ. Χωρίς σφυγμό, στο σκοτάδι. Οταν τελικά κατάφερα να βγω συνειδητοποίησα το μέγεθος της αλλαγής. Έβλεπα τα πάντα, ακόμα και μέσα στο σκοτάδι. Αφύσικα, σαν ξένος. Προσπάθησα να βγω, αλλά το ένστικτο με έβαλε να σκαρφαλώσω, να βγω από το καμπαναριό. Εκεί έγινε το νέο μου μπαλκόνι, το παράθυρο από το οποίο έβλεπα τον κόσμο. Σχεδόν περίμενα να έχουν αλλάξει τα πάντα έξω, το χρώμα του ουρανού, το φεγγάρι, όλα.

Δέκα μήνες, δύο βδομάδες και τρείς μέρες καταραμένος.

Η πείνα δεν έργησε να έρθει. Οταν έφαγα το πρώτο μου αδέσποτο ένιωσα πελώρια ανακούφιση, επειδή γέμισα την τρύπα μέσα μου και επειδή αποδέχτηκα την καταδίκη μου. Υπάρχει μία γαλήνη στην αποδοχή, στην ανάπαυση από τον αγώνα.

“Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν,”

Δεν είχα διανοηθεί ποτέ να τραφώ από ανθρώπους, η σκέψη με φόβιζε πάρα πολύ. Τι θα σήμαινε αυτό για μένα; Μπορούσα καν να κάνω κάτι τέτοιο; Υποθέτω πως τελικά μπορούσα, κρίνοντας από το κουφάρι που παγώνει μπροστά μου.

“αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού,”

Είναι σημαντικό να προσεύχομαι, να δίνω ευχαριστίες, να θυμάμαι τη θέση μου. Αλλά μαθαίνω ότι είναι σημαντικό να θυμάμαι και τη φύση μου. Δεν πρέπει να αρνούμαι τη φύση μου, μου είπε.

“Αμήν.”

Comments

P1llgr1m P1llgr1m

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.